• Yaşananların benin suçum olduğunu düşünmemeliyim

Zorbalığa karşı atılan ilk adım budur. Kimse dışlanmayı, sataşılmayı, itilip kakılmayı hak etmez. Asıl yanlışı yapan zorbalar, ben değilim!

​

• Yalnız kalmamalıyım

Teneffüslerde, ders aralarında, okul girişleri ve çıkışlarında yalnız kalmaktan kaçınmalıyım. Zorba beni yanımda birileriyle görürse daha az rahatsız eder.

​

• İçimde tutmamalıyım

Sınıftan ya da sınıf dışından dertleşebileceğim bir arkadaş bulmam çok önemli. Yaşadıklarım yüzünden çok kötü hissettiğimde beni dinleyecek bir arkadaşımın olması daha iyi hissetmem ve yardım arayacak gücü kendimde bulabilmem için büyük bir yardımcı olabilir.

​

• Güvendiğim birinden yardım istemeliyim

Kimsenin bana yardım edemeyeceği düşüncesi doğru değil. Yardım istemek zayıflık değil, tam tersine zor bir zamandan geçiyor olduğunu söylemek cesaret isteyen bir iştir. Bir destekçimizin olması, ki bu kişi arkadaşımız, öğretmenimiz ya da anne babamız olabilir, bize çözülemez görünen problemleri bile çözmemiz için gerekli gücü bulmamıza yardımcı olur.

​

• Bana sataşanları görmezden gelmeye çalışabilirim

Tabii ki kolay bir şey değil. Fakat, bazen etkili bir strateji de olabilir. Zorbalar genellikle yaptıkları zorbalıkların bekledikleri etkiyi yarattığını görmek isterler. Onları görmezden gelmek veya gülüp geçmek, zorbaların hedeflerine ulaştıklarını görmelerine, yani benim onların istediği gibi üzüldüğümü anlamalarına engel olabilir. Böylece, belki de beni rahat bırakırlar.

 

Eğer zorbalık çevrim içi ortamda gerçekleşiyorsa;

​

Sosyal medya ve çevrim içi platformlarda kullanabileceğin bazı pratik yöntemler:

​

• Sosyal medya hesaplarının gizlilik ayarlarını kontrol et.

​

• Kişiyi ya da içeriği sosyal medya ağına bildir.

​

• Kişiyi ya da hesabı engelle.

​

• Yaşananları bir yetişkine anlat.

​

• Olanları, kanıtlarını kaydederek, polise şikâyet et.

​

• Zorbaya bana ne yaptıysa aynısını yapmaya çalışarak intikam almaya çalışma.